Success Stories
Inspiring success stories of individuals who were once admitted to Observation Home and Children Home (Boys), Chhatrapati Sambhajinagar and have gone on to build meaningful and responsible lives. Their journeys reflect the positive impact of care, guidance, and rehabilitation provided by the institution.
डॉ. मारोतीराव कांगणे
(निवृत्त न्यायाधीश)
मी डॉ. मारोतीराव कांगणे. माझ्या बालपणी आमच्या कुटुंबावर अत्यंत कठीण परिस्थिती ओढवली होती. काही कारणांमुळे माझे वडील आणि काका तुरुंगात गेले आणि त्यामुळे आमच्या कुटुंबाची परिस्थिती अतिशय बिकट झाली. त्या काळात आमच्या शिक्षणाची व संगोपनाची मोठी समस्या निर्माण झाली होती. अशा वेळी काही लोकांच्या मार्गदर्शनामुळे आम्हाला शिक्षणासाठी निरीक्षणगृह (रिमांड होम) या संस्थेबद्दल माहिती मिळाली आणि तेथे दाखल होण्याची संधी मिळाली.
संस्थेत दाखल झाल्यानंतर सुरुवातीला घरापासून दूर राहणे आणि नवीन वातावरणाशी जुळवून घेणे थोडे कठीण वाटत होते. परंतु तेथील शिक्षक, कर्मचारी आणि इतर विद्यार्थ्यांच्या सहवासामुळे हळूहळू आत्मविश्वास वाढू लागला. त्यांनी आम्हाला प्रेमाने मार्गदर्शन केले आणि शिक्षणाचे महत्त्व समजावून सांगितले. त्या वातावरणामुळे जीवनात पुढे जाण्याची प्रेरणा मिळाली.
निरीक्षणगृहात मिळालेल्या शिक्षणामुळे आणि संस्कारांमुळे माझ्या आयुष्याला नवी दिशा मिळाली. कठीण परिस्थिती असूनही मी शिक्षणावर लक्ष केंद्रित केले आणि सातत्याने परिश्रम घेत राहिलो. शिक्षकांनी दिलेले मार्गदर्शन, शिस्तबद्ध जीवनशैली आणि सकारात्मक विचार यामुळे मला पुढील शिक्षणासाठी प्रेरणा मिळाली. आयुष्यातील प्रत्येक टप्प्यावर त्या काळातील अनुभवांनी मला मजबूत बनवले. संघर्षाच्या काळातही धैर्य न गमावता प्रयत्न करत राहिलो तर यश मिळवता येते, याची मला जाणीव झाली. पुढे शिक्षण पूर्ण करून मला न्यायव्यवस्थेत काम करण्याची संधी मिळाली आणि मी न्यायाधीश म्हणून सेवा बजावली. आज मागे वळून पाहताना असे वाटते की त्या कठीण काळात संस्थेने दिलेला आधार आणि शिक्षणाची संधी ही माझ्या आयुष्याची खरी वळणबिंदू ठरली. त्यामुळे या संस्थेचा आणि तेथील सर्व गुरुजनांचा मी मनापासून ऋणी आहे.
डॉ. श्रीराम जाधव
(माजी इतिहास विभाग प्रमुख – देवगिरी महाविद्यालय)
मी डॉ. श्रीराम जाधव, निरीक्षणगृहाचा माजी विद्यार्थी. लहानपणीच्या काही कठीण परिस्थितीमुळे आम्हा भावंडांना या संस्थेत दाखल करण्यात आले. माझे वडील तुरुंगात असल्यामुळे आमच्या संगोपनाची व्यवस्था करण्यासाठी कोणीही नव्हते. त्या वेळी शासनाच्या मदतीने आम्हाला निरीक्षणगृहात आश्रय मिळाला आणि आमच्या आयुष्याचा प्रवास नव्या दिशेने सुरू झाला.
निरीक्षणगृहात मी पहिली ते चौथीपर्यंत शिक्षण घेतले. त्यानंतर पुढील शिक्षणासाठी मला समाजकल्याण विभागाच्या सर्टिफाइड स्कूलमध्ये पाठवण्यात आले. माझ्या भावंडांचे शिक्षणही विविध संस्थांमध्ये पूर्ण झाले. या सर्व संस्थांनी आम्हाला शिक्षण, संस्कार आणि स्वावलंबनाची प्रेरणा दिली.
जर या संस्था नसत्या तर आमचे आयुष्य कदाचित पूर्णपणे वेगळ्या दिशेला गेले असते. या संस्थांनी आम्हाला केवळ शिक्षणच दिले नाही तर आत्मविश्वास आणि स्वाभिमानाने जगण्याची ताकद दिली. पुढे शिक्षण पूर्ण करून मी देवगिरी महाविद्यालयात इतिहास विभाग प्रमुख म्हणून कार्य केले आणि महात्मा गांधी अध्ययन केंद्राचा संचालक म्हणूनही काम पाहिले. तसेच सेवाग्राम आश्रम प्रतिष्ठानमध्ये सचिव म्हणूनही कार्य करण्याची संधी मिळाली. आजही मी समाजकार्य आणि परिवर्तनाच्या चळवळीत सक्रियपणे सहभागी आहे. या संस्थांचे ऋण मी आयुष्यभर मानतो.
आत्माराम विश्वनाथ गव्हाणे
(यशस्वी व्यापारी)
मी आत्माराम विश्वनाथ गव्हाणे. मी फक्त तीन वर्षांचा असताना माझ्या वडिलांचे निधन झाले. आमच्या कुटुंबात पाच भावंडे होती आणि केवळ दीड एकर कोरडवाहू जमीन असल्यामुळे घरची परिस्थिती अत्यंत हलाखीची होती. दोन वेळच्या जेवणाची सोय करणेही कठीण होत असे. माझ्या शिक्षणाबद्दल घरात कोणतीही व्यवस्था होणे शक्य नव्हते. गावातील सरपंचांनी माझी परिस्थिती लक्षात घेऊन मला निरीक्षणगृहात दाखल करण्याचा निर्णय घेतला. त्या निर्णयामुळे माझ्या आयुष्याला एक नवीन दिशा मिळाली.
निरीक्षणगृहात आल्यावर माझे आयुष्य पूर्णपणे बदलले. येथे मला शिक्षणाची संधी मिळाली आणि मी अकरावीपर्यंत शिक्षण पूर्ण करू शकलो. येथे शिक्षकांनी केवळ पुस्तकी ज्ञान दिले नाही तर जीवनातील मूल्ये, शिस्त आणि जबाबदारी यांचेही धडे दिले. शिक्षणामुळे मला चांगली नोकरी मिळाली आणि माझ्या कुटुंबाचे जीवनमान सुधारण्यास मदत झाली. माझ्या सर्व भावंडांनाही याचा सकारात्मक परिणाम झाला.
कधी कधी आई-वडिलांच्या सहवासात वाढलेली मुलेही चुकीच्या मार्गाला लागतात, परंतु निरीक्षणगृहातील शिक्षकांनी आम्हाला स्वतःच्या मुलांप्रमाणे प्रेम दिले आणि योग्य मार्गदर्शन केले. आमच्याकडून काही चुका झाल्या असतील तरी त्यांनी आम्हाला समजावून घेतले आणि सुधारण्याची संधी दिली. त्यांच्या संस्कारांमुळेच आज मी समाजात स्वतःच्या कष्टाने एक सन्माननीय स्थान मिळवू शकलो आहे. मला समाजात मान, स्वाभिमान आणि प्रतिष्ठा मिळाली आहे. आज माझी मुलगी डॉक्टर आहे आणि माझा मुलगा M. Pharmacy पूर्ण करून चांगल्या क्षेत्रात कार्यरत आहे. माझ्या आयुष्यातील हा उज्ज्वल प्रवास निरीक्षणगृहामुळेच शक्य झाला. जेव्हा नातेवाईकांनी पाठ फिरवली, तेव्हा या संस्थेने मला आपलेसे केले आणि जगण्याची नवी आशा दिली.
नंदकुमार मुरलीधर अदवंत
(संपादक – साप्ताहिक लेखणीची धार)
मी नंदकुमार मुरलीधर अदवंत. मी स्वतःला आजही निरीक्षणगृहाचा विद्यार्थीच समजतो. लहानपणीच्या काही परिस्थितींमुळे मला या संस्थेत दाखल करण्यात आले. माझ्या वडिलांनी शासनाला विनंती करून माझ्या सुरक्षिततेसाठी आणि संगोपनासाठी मला येथे ठेवण्याची व्यवस्था केली. त्या निर्णयामुळे माझ्या आयुष्याला नवी दिशा मिळाली.
जेव्हा मला येथे आणले गेले तेव्हा माझी शारीरिक अवस्था अत्यंत अशक्त होती. मला गंभीर आजार झाला होता आणि मला नीट चालता-बोलताही येत नव्हते. संस्थेने माझ्यावर योग्य उपचार केले आणि मला पूर्णपणे निरोगी बनवले. येथील कर्मचारी आणि इतर मुलांनी मला चालणे, बोलणे आणि आत्मविश्वासाने जगणे शिकवले.
या संस्थेने मला केवळ आश्रय दिला नाही तर शिक्षण आणि कौशल्य विकसित करण्याची संधी दिली. संस्थेतील कर्मचाऱ्यांनी स्वतःच्या खर्चाने मला टायपिंग शिकण्यासाठी प्रवेश दिला. पुढे मी प्रिंटिंगचे शिक्षण घेतले आणि स्वतःचा “इंद्रजित प्रिंटर्स” हा व्यवसाय सुरू केला. 1992 साली मी “साप्ताहिक लेखणीची धार” हे वृत्तपत्र सुरू केले आणि ते आजही सुरू आहे. या प्रवासात अनेक अडचणी आल्या, परंतु संस्थेतील सर्वांनी मला नेहमी मदत केली. आज मी समाजात सन्मानाने उभा आहे आणि या संस्थेचे ऋण मी आयुष्यभर विसरू शकणार नाही.
अशोक किसन काथवटे
(यशस्वी व्यापारी)
माझे नाव अशोक किसन काथवटे. माझा जन्म एका छोट्या गावात झाला. दुर्दैवाने लहानपणीच माझ्या आईचे निधन झाले आणि त्यामुळे आमच्या कुटुंबावर मोठे संकट आले. नातेवाईक असतानाही त्या कठीण काळात कोणीही आधार देण्यासाठी पुढे आले नाही. त्या परिस्थितीत माझ्या वडिलांनी मला छत्रपती संभाजीनगर येथील बालकल्याण गृह (रिमांड होम) येथे दाखल करण्याचा निर्णय घेतला.
सुरुवातीला घरापासून दूर राहणे आणि नवीन वातावरणाशी जुळवून घेणे मला खूप कठीण वाटले. पण संस्थेतील शिक्षक आणि कर्मचाऱ्यांनी मला धीर दिला आणि आत्मविश्वास निर्माण केला. त्यांनी मला केवळ शिक्षणच दिले नाही तर जीवनात कसे पुढे जायचे याचेही योग्य मार्गदर्शन केले. त्यांच्या प्रेमळ वागणुकीमुळे मला या संस्थेत आपलेपणा वाटू लागला.
रिमांड होम माझ्यासाठी फक्त संस्था नव्हती, तर ती माझे खरे घरच बनली. 1974 ते 1979 या कालावधीत येथे राहून मी शिक्षण घेतले आणि जीवनातील अनेक महत्त्वाचे धडे शिकलो. येथील पळसरकर सर, जगताप सर आणि इतर सर्व शिक्षकांच्या मार्गदर्शनामुळे मला जीवनात पुढे जाण्याची प्रेरणा मिळाली. त्यांच्या आशीर्वादामुळेच मी पुढे व्यवसाय क्षेत्रात प्रवेश केला आणि आज एक यशस्वी व्यापारी म्हणून समाजात उभा आहे. या संस्थेने मला दिलेला आधार आणि संस्कार माझ्या आयुष्यातील सर्वात मोठी संपत्ती आहे. त्यामुळे मी या संस्थेचा आयुष्यभर ऋणी राहीन.
विजय बाबुराव मुळे
(माजी कर्मचारी – औरंगाबाद महानगरपालिका)
मी विजय बाबुराव मुळे. मी मूळचा पिशोर, तालुका कन्नड येथील रहिवासी आहे. माझ्या घरची परिस्थिती अत्यंत हलाखीची होती. गावात मी कसाबसा सातवीपर्यंत शिक्षण पूर्ण केले. पुढील शिक्षणासाठी आणि चांगल्या भविष्याच्या शोधात मी छत्रपती संभाजीनगर येथे आलो.
सन 1974 मध्ये मला बालकल्याण गृहात दाखल करण्यात आले. येथे आल्यानंतर मला शिवाजी हायस्कूलमध्ये शिक्षण घेण्याची संधी मिळाली. शहरातील जीवनशैली, शिस्त आणि शिक्षणाचे महत्त्व याची खरी जाणीव मला येथे राहून झाली. संस्थेतील शिक्षकांनी आम्हाला खूप प्रेमाने आणि काळजीपूर्वक मार्गदर्शन केले.
त्या काळात जगताप सर, विसपुते सर, वाणी सर, पळसकर सर आणि येल्लना सर यांसारखे शिक्षक आमच्यावर खूप प्रेम करत असत. ते आमच्याकडून अभ्यास करून घेत आणि आमच्या भविष्यासाठी योग्य दिशा दाखवत. त्यांच्या मार्गदर्शनामुळे माझ्या आयुष्याचा पाया मजबूत झाला. मी दहावीपर्यंत शिक्षण पूर्ण केले आणि नंतर घरी परतलो. पुढे सन 1982 मध्ये मला औरंगाबाद महानगरपालिका येथे नोकरीची संधी मिळाली. आज मी जे काही आहे त्यामागे या संस्थेचे आणि माझ्या सर्व गुरुजनांचे मोठे योगदान आहे. त्यांच्या संस्कारांमुळेच मी आयुष्यात स्थिरपणे उभा राहू शकलो. त्यामुळे या संस्थेचे ऋण मी कधीही विसरणार नाही.
शेख रिजवान शेख उस्मान
(निवृत्त कर्मचारी – पोलीस विभाग)
मी शेख रिजवान शेख उस्मान. मी छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह (रिमांड होम) या संस्थेचा माजी विद्यार्थी आहे. सन 1973 ते 1978 या कालावधीत मी या संस्थेत वास्तव्यास होतो. त्या काळात येथे राहून मला शिक्षणाबरोबरच जीवनातील अनेक मौल्यवान संस्कार मिळाले.
संस्थेतील वातावरण, शिक्षकांचे मार्गदर्शन आणि शिस्तबद्ध दिनचर्या यामुळे माझ्या व्यक्तिमत्त्वावर सकारात्मक परिणाम झाला. येथे राहून मला नम्रता, आदर, स्वावलंबन आणि मेहनतीचे महत्त्व समजले. शिक्षकांनी आम्हाला केवळ अभ्यासातच मदत केली नाही तर आयुष्यात चांगला माणूस कसा बनायचा हेही शिकवले.
संस्थेतील शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर मी पुढील शिक्षणासाठी नातेवाईकांकडे राहून शिक्षण घेतले. पुढे सन 1990 मध्ये मला पोलीस विभागात भरती होण्याची संधी मिळाली. पोलीस सेवेत काम करताना मला संस्थेत मिळालेल्या संस्कारांची नेहमी आठवण होत राहिली. शिस्त, जबाबदारी आणि प्रामाणिकपणा या मूल्यांमुळे मी सेवेत प्रामाणिकपणे काम करू शकलो. दीर्घकाळ सेवेनंतर दिनांक 30 एप्रिल 2022 रोजी मी पोलीस खात्यातून सन्मानाने निवृत्त झालो. आज मी मागे वळून पाहतो तेव्हा जाणवते की माझ्या आयुष्याला योग्य दिशा देण्यात या संस्थेचे फार मोठे योगदान आहे. मला घडविणाऱ्या सर्व शिक्षकांचे आणि संस्थेचे मी मनःपूर्वक आभार मानतो.
प्रताप पितासंतराम ऊढाण
(माजी विद्यार्थी, निरीक्षणगृह)
मी प्रताप पितासंतराम ऊढाण, कंडारी (ता. अंबड) येथील रहिवासी आहे. माझ्या आयुष्यातील काही वर्षे मी छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह (रिमांड होम) या संस्थेत राहून शिक्षण घेतले. त्या काळातील आठवणी आजही माझ्या मनात ताज्या आहेत. संस्थेतील शिस्त, नियम आणि सर्वांचे प्रेमळ वागणे यामुळे माझ्या व्यक्तिमत्त्वावर चांगला परिणाम झाला.
संस्थेतील दिवस अतिशय शिस्तबद्ध पद्धतीने सुरू होत असत. सकाळी लवकर उठून सर्वजण आपले अंथरुण नीट घडी करून ठेवत असू. त्यानंतर सर्व मुले एकत्र येऊन प्रार्थना करत असत. प्रार्थनेनंतर आंघोळ, दूध पिणे आणि शाळेसाठी तयारी अशी दैनंदिन दिनचर्या असायची. या सवयींमुळे जीवनात शिस्त आणि जबाबदारीची जाणीव निर्माण झाली.
संस्थेत राहिल्यानंतर मला आयुष्यातील खरे संस्कार मिळाले असे मला वाटते. येथील सर्व शिक्षकांनी मुलांवर खूप प्रेम केले आणि आम्हाला योग्य मार्गदर्शन दिले. केवळ शिक्षणच नाही तर चांगले नागरिक कसे बनावे, समाजात कसे वागावे आणि स्वतःच्या पायावर कसे उभे राहावे हेही त्यांनी शिकवले. संस्थेतील जेवण, राहण्याची व्यवस्था आणि सर्व सुविधा अतिशय चांगल्या होत्या. त्यामुळे आम्हाला घरच्यासारखे वातावरण मिळत होते. आजही त्या दिवसांची आठवण आली की मन भरून येते. जर मला या संस्थेत राहण्याची संधी मिळाली नसती, तर कदाचित माझ्या आयुष्याला योग्य दिशा मिळाली नसती. म्हणूनच या संस्थेचे आणि येथे कार्यरत असलेल्या सर्व शिक्षकांचे मी मनापासून आभार मानतो.
शेख एजाज शेख उस्मान
(निवृत्त अनुरेखक – कृषी विभाग)
मी शेख एजाज शेख उस्मान. मी छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह (रिमांड होम) या संस्थेचा माजी विद्यार्थी आहे. सन 1973 ते 1979 या कालावधीत मी या संस्थेत वास्तव्यास होतो. त्या काळात माझे इयत्ता तिसरी ते आठवीपर्यंतचे शिक्षण येथे पूर्ण झाले. या संस्थेत घालवलेले दिवस माझ्या आयुष्यातील अत्यंत महत्त्वाचे आणि घडणारे दिवस ठरले.
या कोवळ्या वयात संस्थेतील वातावरण आणि शिक्षकांचे मार्गदर्शन यामुळे माझ्या आयुष्याला योग्य दिशा मिळाली. येथे राहून मला शिस्त, नम्रता, आदर आणि स्वावलंबन यांचे महत्त्व समजले. शिक्षकांनी आम्हाला शिक्षणाचे मूल्य समजावून सांगितले आणि भविष्यासाठी प्रेरणा दिली.
संस्थेत मिळालेल्या संस्कारांमुळे माझ्या आयुष्यात मोठा बदल झाला. पुढे शिक्षण पूर्ण केल्यानंतर मी सप्टेंबर 1986 मध्ये कृषी विभागात अनुरेखक (Tracer) या पदावर रुजू झालो. शासकीय सेवेत काम करताना मला नेहमीच संस्थेत मिळालेल्या मूल्यांची आठवण होत राहिली. शिस्तबद्ध जीवनशैली, प्रामाणिकपणा आणि जबाबदारीची भावना यामुळे मला सेवेत प्रगती करता आली. दिनांक 31 ऑगस्ट 2019 रोजी मी कृषी विभागातून सन्मानाने निवृत्त झालो. आजही अनेक निराधार आणि गरजू मुलांना योग्य मार्गदर्शनाची गरज आहे आणि अशी संस्था त्यांच्यासाठी आशेचा किरण ठरते. या संस्थेने माझे आयुष्य घडवले यासाठी मी संस्थेचा आणि सर्व गुरुजनांचा मनापासून ऋणी आहे.
गोकुळसिंग संपतसिंग मलके
(नगरसेवक, नारेगाव – छत्रपती संभाजीनगर)
मी गोकुळसिंग संपतसिंग मलके. माझ्या आयुष्यात या संस्थेचे स्थान अत्यंत महत्त्वाचे आहे. येथे मिळालेल्या शिक्षणामुळे आणि संस्कारांमुळे माझ्या जीवनाला योग्य दिशा मिळाली. संस्थेत असताना शिक्षकांनी प्रत्येक मुलाला चांगले नागरिक बनवण्याचा प्रयत्न केला.
संस्थेतील शिस्तबद्ध वातावरणामुळे आम्हाला जीवनातील मूल्यांची जाणीव झाली. शिक्षकांनी आम्हाला नेहमी प्रामाणिकपणा, मेहनत आणि समाजासाठी काम करण्याची प्रेरणा दिली. त्यामुळे आमच्यात आत्मविश्वास निर्माण झाला.
माझ्या गावातील अनेक मुले चुकीच्या मार्गाला लागली होती, परंतु या संस्थेने मला योग्य दिशा दिली. येथे मिळालेल्या संस्कारांमुळे माझ्या जीवनात मोठा बदल घडला. आज मी समाजात सन्मानाने जीवन जगत आहे आणि माझ्या कुटुंबाचे जीवनही स्थिर व सुखी आहे. या संस्थेतील शिक्षकांनी आम्हाला स्वतःच्या मुलांप्रमाणे प्रेम दिले आणि योग्य मार्गदर्शन केले. त्यामुळे मी या संस्थेचा आणि सर्व गुरुजनांचा आयुष्यभर ऋणी राहीन.
रवी विष्णू दौड
(Employee – Mahindra & Mahindra, Pune)
मी रवी विष्णू दौड. सन 2001–2002 दरम्यान मी छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह (रिमांड होम) या संस्थेत दाखल झालो. त्या वेळी मी लहान होतो आणि मला स्वतःलाच कळत नव्हते की मी येथे का आणि कसा आलो आहे. माझ्यासाठी सर्व काही नवीन होते – नवीन मुले, नवीन शिक्षक, नवीन शहर आणि नवीन शाळा.
सुरुवातीला या सगळ्या गोष्टींशी जुळवून घेणे थोडे कठीण होते. पण संस्थेतील शिक्षक, कर्मचारी आणि माझ्यासोबत असलेले मित्र यांनी मला खूप साथ दिली. त्यांच्या मदतीमुळे मला नवीन वातावरणाशी जुळवून घेता आले. येथे राहून मला शिक्षणाचे महत्त्व आणि जीवनातील जबाबदाऱ्या समजायला लागल्या.
या संस्थेमुळे माझ्या आयुष्याचा विचार करण्याची दृष्टीच बदलली. शाळा म्हणजे केवळ वेळ घालवण्याचे ठिकाण नसून भविष्यासाठी मजबूत पाया तयार करणारे स्थान आहे हे येथे समजले. समाजात कसे वागावे, मोठ्या लोकांशी कसे बोलावे, मैत्री आणि नातेसंबंध कसे जपावे याचेही धडे येथे शिकायला मिळाले. शिक्षकांनी आम्हाला केवळ अभ्यासातच मदत केली नाही, तर जीवनातील योग्य मूल्येही दिली. या सर्व अनुभवांमुळे माझ्यात आत्मविश्वास निर्माण झाला आणि पुढील आयुष्यात स्वतःच्या पायावर उभे राहण्याची ताकद मिळाली. आज मी पुणे येथे राहतो आणि Mahindra & Mahindra या प्रतिष्ठित कंपनीत नोकरी करत आहे. या यशामागे या संस्थेचे मोठे योगदान आहे.
दीपक साबळे
(Engineer – Serum Institute Pvt. Ltd., Pune)
मी दीपक साबळे. माझ्या घरची परिस्थिती अत्यंत हलाखीची असल्यामुळे माझ्या पालकांना माझे शिक्षण पूर्ण करणे शक्य नव्हते. त्या वेळी मला छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृहात दाखल करण्यात आले. 2004 ते 2007 या कालावधीत मी येथे राहून सातवी ते दहावीपर्यंतचे शिक्षण पूर्ण केले.
संस्थेत मिळालेल्या शिक्षणामुळे आणि मार्गदर्शनामुळे माझ्या आयुष्याला योग्य दिशा मिळाली. येथे शिक्षकांनी आम्हाला केवळ पुस्तकी ज्ञान दिले नाही तर मेहनत, शिस्त आणि आत्मविश्वास यांचेही संस्कार दिले. त्यामुळे मला पुढील शिक्षणासाठी प्रेरणा मिळाली.
दहावी नंतर संस्थेच्या मदतीने मला पुढील शिक्षणासाठी मुंबई येथे पाठवण्यात आले. तेथे मी अभियांत्रिकीचे शिक्षण पूर्ण केले. आज मी Serum Institute Pvt. Ltd., Pune या प्रतिष्ठित कंपनीत चांगल्या पदावर कार्यरत आहे. माझ्या आयुष्यात जे काही साध्य झाले आहे त्यामागे या संस्थेचे मोठे योगदान आहे. त्यामुळे मी या संस्थेचा आणि येथे कार्यरत असलेल्या सर्व गुरुजनांचा सदैव आभारी राहीन.
कृष्णा एकनाथ कालभिले
(Diploma Engineer – Varroc Group)
माझे नाव कृष्णा एकनाथ कालभिले. माझा जन्म छत्रपती संभाजीनगर जिल्ह्यातील सिल्लोड तालुक्यातील मादनी या गावात झाला. मी फक्त दोन वर्षांचा असताना माझ्या वडिलांचे निधन झाले. घरातील परिस्थिती अत्यंत गरीब होती आणि आई मोलमजुरी करून आम्हा तिघा भावांचा सांभाळ करत होती. मात्र एकटीला तीन मुलांचे पालनपोषण करणे खूप कठीण होत असल्याने आईने मला निरीक्षणगृहात दाखल करण्याचा निर्णय घेतला.
मी 3 जुलै 1999 रोजी सातवी वर्गात असताना निरीक्षणगृहात प्रवेश घेतला. येथे राहून मी सातवी ते दहावीपर्यंतचे शिक्षण पूर्ण केले. या काळात संस्थेतील सर्व शिक्षकांनी मला योग्य मार्गदर्शन केले. येथे मिळालेली शिस्त, संस्कार आणि चांगले वातावरण यामुळे माझ्या व्यक्तिमत्त्वात मोठा सकारात्मक बदल झाला.
दहावी नंतर पुढील शिक्षणासाठी मला रेल्वे स्थानकाजवळील वसतिगृहात पाठवण्यात आले. तेथे मी पॉलिटेक्निकमध्ये प्रवेश घेऊन Diploma in Mechanical Engineering पूर्ण केले. आज मी वाळूज औद्योगिक वसाहतीतील Varroc Group या प्रतिष्ठित कंपनीत नोकरी करत आहे. जर मला निरीक्षणगृहात शिक्षणाची संधी मिळाली नसती तर कदाचित मी गावातच मजुरी करत राहिलो असतो. या संस्थेमुळेच माझ्या आयुष्याला नवी दिशा मिळाली. त्यामुळे मी आजही या संस्थेचा आणि सर्व गुरुजनांचा मनापासून आभारी आहे.
महेश बोराडे
(Education Counsellor – BYJU’S)
माझे नाव महेश बोराडे आहे. मी सन 2006 ते 2011 या कालावधीत छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह संस्थेत राहून शिक्षण घेतले. त्या काळात मी इयत्ता सहावी ते दहावीपर्यंतचे शिक्षण पूर्ण केले. संस्थेत राहण्याचा काळ माझ्या आयुष्यातील अत्यंत महत्त्वाचा टप्पा ठरला.
दहावी नंतर मी पुढील शिक्षणासाठी छत्रपती संभाजीनगर आणि पुणे येथे शिक्षण पूर्ण केले. पुणे येथील नामांकित महाविद्यालयातून मी MBA पदवी संपादन केली. सध्या मी BYJU’S या नामांकित शैक्षणिक कंपनीत Education Counsellor म्हणून कार्यरत आहे. यासोबतच मी स्वतःचा Export व्यवसाय देखील सांभाळत आहे आणि Economics या विषयात PhD चे शिक्षण घेत आहे.
संस्थेत राहिलेल्या काळात मला अनेक महत्त्वाच्या गोष्टी शिकायला मिळाल्या. सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे वेळेचे महत्त्व आणि वेळेचा योग्य उपयोग कसा करावा हे येथे शिकायला मिळाले. सकाळी उठण्यापासून ते अभ्यास, जेवण आणि झोपण्यापर्यंत प्रत्येक गोष्ट ठरलेल्या वेळेत होत असे. त्यामुळे जीवनात शिस्त आणि नियोजनाची सवय लागली. संस्थेत अनेक मान्यवर व्यक्ती भेट देण्यासाठी येत असत, त्यांना पाहून आपणही आयुष्यात मोठे काहीतरी करावे अशी प्रेरणा मिळत असे. येथे संगीत शिकण्याची संधी मिळाली आणि त्यामुळे संगीताची आवड निर्माण झाली. संस्थेतील वाचनालयामुळे विविध पुस्तके वाचण्याची सवय लागली. तसेच स्वतःची कामे स्वतः करण्याची सवयही लागली. या सर्व अनुभवांमुळे माझ्या आयुष्याची दिशा बदलली आणि आज मी जे काही साध्य केले आहे त्यामागे या संस्थेचे मोठे योगदान आहे.
राहुल रंगनाथ धनवटे
(जिल्हा प्रतिनिधी – तपर्ण संस्था, छत्रपती संभाजीनगर)
मी राहुल रंगनाथ धनवटे. सन 2003 ते 2008 या कालावधीत मी छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह / बालगृह या संस्थेत वास्तव्यास होतो. त्या काळात मला शालेय शिक्षणाबरोबरच अनेक उपयुक्त कौशल्ये शिकण्याची संधी मिळाली. संस्थेने आम्हाला शिक्षणासोबतच स्वावलंबी बनण्याची प्रेरणा दिली.
संस्थेत विविध उपक्रम आयोजित केले जात असत. खडू तयार करणे, मेणबत्त्या बनवणे, चिप्स बनवणे, बायोगॅस प्रकल्प यांसारख्या उपक्रमांमधून आम्हाला व्यावहारिक ज्ञान मिळाले. तसेच संगणक शिक्षणाचे काही कोर्सेसही येथे पूर्ण करण्याची संधी मिळाली. या सर्व गोष्टींमुळे माझ्या व्यक्तिमत्त्वात आत्मविश्वास निर्माण झाला.
संस्थेतील सर्व शिक्षक आणि कर्मचारी यांनी आम्हाला वेळोवेळी योग्य मार्गदर्शन केले. त्यांच्या मदतीमुळे माझ्या आयुष्याला योग्य दिशा मिळाली. दहावी नंतर पुढील शिक्षणासाठी मला संस्थेच्या माध्यमातून मुंबई येथील Aditya Birla Centre येथे राहून शिक्षण घेण्याची संधी मिळाली. आज मी एका नामांकित कंपनीमध्ये काम करत आहे. त्याचबरोबर 18 वर्षांनंतर संस्थेबाहेर पडणाऱ्या मुलांना राहणे, शिक्षण आणि मार्गदर्शन मिळावे यासाठी कार्य करणाऱ्या “तपर्ण” या संस्थेच्या वतीने छत्रपती संभाजीनगर जिल्ह्याचा प्रतिनिधी म्हणूनही काम करत आहे. या संस्थेने मला चांगला नागरिक म्हणून घडवले आणि समाजासाठी काम करण्याची प्रेरणा दिली. त्यामुळे मी संस्थेचा सदैव ऋणी राहीन.
विशाल राजेंद्र सोनवणे
(माजी विद्यार्थी – निरीक्षणगृह / बालगृह)
मी विशाल राजेंद्र सोनवणे. माझे आई-वडील लहानपणीच वारल्यामुळे माझ्या आयुष्यात मोठे संकट आले. त्या परिस्थितीत मला छत्रपती संभाजीनगर येथील संस्थेमध्ये चौथीपासून शिक्षणासाठी दाखल करण्यात आले. सन 2004 ते सन 2016 या कालावधीत मी या संस्थेत वास्तव्यास होतो. त्या काळात संस्थेने मला केवळ शिक्षणच नाही तर जीवनातील अनेक महत्त्वाचे संस्कार दिले.
संस्थेत राहिलेल्या काळात अनेक सामाजिक व सांस्कृतिक कार्यक्रम आयोजित केले जात असत. विविध समाजसेवक, दाते आणि मान्यवर व्यक्ती संस्थेला भेट देत असत. त्या वेळी आम्हाला समाजसेवेचे आणि माणुसकीचे महत्त्व समजावून सांगितले जात असे. “देणाऱ्याने देत जावे आणि घेणाऱ्याने घेत जावे” हा संदेश आमच्या मनावर खोलवर कोरला गेला. त्यामुळे समाजाप्रती काहीतरी करण्याची प्रेरणा मला मिळाली.
संस्थेतील वातावरणामुळे माझ्या व्यक्तिमत्त्वाचा सर्वांगीण विकास झाला. येथे असलेल्या वाचनालयामुळे मला वाचनाची आवड निर्माण झाली. रोजच्या अभ्यासिकेमध्ये चार तास अभ्यास करण्याची सवय होती, त्यामुळे शालेय अभ्यासाबरोबरच इतर पुस्तके वाचण्याचीही सवय लागली. यामुळे ज्ञानाची व्याप्ती वाढली आणि विचार करण्याची दृष्टी विकसित झाली. तसेच संस्थेतील संगीत व विविध वाद्यांमुळे संगीताचीही आवड निर्माण झाली. संस्थेत असताना आम्हाला स्वावलंबनाचे धडेही मिळाले. स्वतःचे कपडे धुणे, परिसर स्वच्छ ठेवणे, भांडी धुणे अशा कामांमुळे स्वच्छता आणि जबाबदारीची जाणीव निर्माण झाली. या सर्व अनुभवांमुळे माझ्या आयुष्याला योग्य दिशा मिळाली. त्यामुळे या संस्थेचा, सर्व शिक्षकांचा आणि माझ्या मित्रांचा मी मनापासून आभारी आहे.
समाधान दगडू डांबरे
(कायमस्वरूपी कर्मचारी – Mahindra & Mahindra, Pune)
मी समाधान दगडू डांबरे. मी छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह / बालगृह या संस्थेचा माजी विद्यार्थी आहे. सन 2001 मध्ये मी या संस्थेत राहण्यासाठी दाखल झालो. त्या काळात मला शिक्षणाबरोबरच जीवनातील अनेक महत्त्वाचे धडे शिकायला मिळाले. संस्थेतील वातावरण आणि शिक्षकांचे मार्गदर्शन माझ्या आयुष्यातील महत्त्वाचा टप्पा ठरले.
संस्थेत राहून मला शिस्तबद्ध जीवन जगण्याची सवय लागली. वेळेचे महत्त्व, मेहनतीची किंमत आणि जबाबदारीने वागण्याची वृत्ती या सर्व गोष्टी मला येथे शिकायला मिळाल्या. शिक्षक आणि कर्मचाऱ्यांनी आम्हाला केवळ शिक्षणच दिले नाही तर चांगले नागरिक बनण्यासाठी आवश्यक असलेले संस्कारही दिले.
आज मी पुणे या मोठ्या शहरात स्थायिक झालो आहे आणि Mahindra & Mahindra या नामांकित कंपनीमध्ये कायमस्वरूपी कर्मचारी म्हणून कार्यरत आहे. चांगली नोकरी आणि स्थिर आयुष्य मिळविण्यामागे या संस्थेचा मोठा वाटा आहे. संस्थेत मिळालेल्या शिस्तीमुळे आणि मार्गदर्शनामुळे मला आयुष्यात योग्य निर्णय घेता आले. त्यामुळे माझ्या जीवनात या संस्थेचे स्थान अत्यंत महत्त्वाचे आहे. या संस्थेने मला घडवले, आत्मविश्वास दिला आणि समाजात सन्मानाने जगण्याची ताकद दिली. त्यामुळे मी या संस्थेचा आणि सर्व गुरुजनांचा सदैव ऋणी राहीन.
संदीप हरी गढरी
(Staff Nurse – J. J. Hospital, Mumbai)
मी संदीप हरी गढरी, छत्रपती संभाजीनगर येथील निरीक्षणगृह (रिमांड होम), एन-१२ हडको या संस्थेचा माजी विद्यार्थी आहे. माझे शिक्षण इयत्ता सातवीपासून बारावीपर्यंत या संस्थेत राहून पूर्ण झाले. त्या काळात संस्थेने मला केवळ शिक्षणच दिले नाही, तर आयुष्यात पुढे जाण्याची प्रेरणा आणि आत्मविश्वासही दिला. आजही त्या दिवसांच्या आठवणी माझ्या मनात जिवंत आहेत.
संस्थेत असताना आमची दिनचर्या अत्यंत शिस्तबद्ध असायची. शाळेतून आल्यानंतर जेवण करून दुपारी १ ते ४ या वेळेत अभ्यासिका किंवा क्लासेस घेतले जात. त्या वेळी जगताप सर आणि इगळे मॅडम आम्हाला मनापासून मार्गदर्शन करत असत. संध्याकाळी ४ ते ५ या वेळेत आम्ही क्रिकेटसारखे खेळ खेळत असू आणि त्यानंतर सूर्यनमस्कार किंवा कवायत करून शारीरिक तंदुरुस्ती राखली जात असे.
संस्थेत आम्हाला विविध कौशल्ये शिकण्याची संधी मिळाली. तबला, गायन, संगणक शिक्षण अशा उपक्रमांमुळे आमच्या व्यक्तिमत्त्वाचा सर्वांगीण विकास झाला. या सर्व अनुभवांमुळे माझ्या मनात शिक्षणाची आवड निर्माण झाली आणि आयुष्यात काहीतरी चांगले करण्याची प्रेरणा मिळाली. बारावी उत्तीर्ण झाल्यानंतर मी मुंबई येथे जाऊन St. George’s Hospital येथे GNM Nursing चे शिक्षण पूर्ण केले. त्यानंतर J. J. Hospital, Mumbai येथे PB Nursing चे शिक्षण घेतले. सध्या दिनांक 10 ऑक्टोबर 2019 पासून मी J. J. Hospital, Mumbai येथे Staff Nurse म्हणून कार्यरत आहे. या यशामागे माझ्या संस्थेचे आणि तेथील सर्व शिक्षकांचे मोठे योगदान आहे. त्यांनी दिलेले संस्कार आणि मार्गदर्शन माझ्या आयुष्याचा मजबूत पाया ठरले.